sorted by

newest first newest last alphabetically submitter

Showing 41 - 60 from 100 entries

Juni 2011

Twee weken geleden keken Mary en ik vol verbazing naar de regen die uit de hemel stroomt. Wat een mooie donkere wolken; ze lijken zo overgenomen van het canvas van de Nederlandse meesterschilders uit de 17e eeuw. Hoe mooi kan regen zijn. Hier zeggen we dat na de Dag van St Joris, 5 mei, de regen stopt. Maar het was goed deze late regen te hebben. Het haalde de rode stofdeeltjes van de voorafgaande dagen weg, en het is ook goed voor de olijfoogst later dit jaar.

Mary is geinspireerd and plaatst nieuwe bloemen op het balkon en ook naast het standbeeldje van Maria in de tuin welke geplaatst is een stenen grot, een combinatie je wel ziet in Brabant en verder naar het zuiden. Als er spannende tijden zijn dan doet Mary er een snel schietgebedje voordat ze de deur uitgaat. Links van het grotje rozen en rechts geraniums. Na haar werk zegt ze met grote tevredenheid “hilu” [mooi] met een stem die vanuit de diepte van haar binnenste komt, uit de aarde zelf. Ze vertelt me de oude plantenbakken bij de vuilnis op straat te zetten. Onmiddellijk komen er mensen uit de buurt die vragen of ze misschien tuinwerk kunnen doen. De werkeloosheid is voelbaar, vooral in het vluchtelingenkamp ‘Azza tegenover ons. Tamer loopt blootvoets en wandelt rond met een stokje waarmee hij als een tovenaar zwaait. Ping, pong, daar is weer een nieuw bloemetje geplant. Maar dan wordt hij moe en zegt dat hij liever op de computer bloemen wil kweken.

Mary gaat naar de kerk om daar de priesters een fles olijfolie te geven, om een lampje te laten branden in de Geboortegrot, ter ondersteuning van een familielid. Vroeger gaven de boeren tijdens de olijfoogst soms flessen olijfolie via de kerk aan St Joris, de heilige die de mensen tegen de droogte beschermt.

Maar welke heilige beschermt ons tegen de bezetting waarvan we voor de toevoer van water afhankelijk zijn? Plotseling hebben we geen water meer thuis, zo vroeg in de zomer al. Geen goed teken. Hebben we een motor nodig om het water sneller naar het dak op te pompen; hebben we een extra tank nodig? Het waterbedrijf zegt dat het water in twee dagen komt, maar ervaring leert dat twee dagen niet altijd twee dagen zijn. Is het niet beter water te kopen, ook al is het tegen prijzen die hoger zijn dan in Israel?

Voordat we de was doen, help ik Mary meestal om met de ladder naar het uiterste topje van het dak te gaan om te zien hoeveel water er nog in de tanks zit. Dit keer zijn we echter niet voorbereid. Laten we maar even wachten, zo besluiten we. ‘s Avonds doe ik mee met de Wereld Week voor Vrede in Palestina en Israel, georganiseerd door de Wereldraad van Kerken, een week die dit jaar gericht is op de discriminatie in Jeruzalem. Terwijl we naar korte YouTube filmpjes kijken die op de Muur worden geprojecteerd - ze komen van landen als India, Duitsland, Nederland en Canada - belt Mary me om tezeggen dat ik vooral niet moet vergeten om tandenborstels uit huis mee te nemen naar haar moeder en zus, waar gelukkig nog steeds water is.

De volgende dag gaan we zwemmen. Wat kan je anders doen wanneer er thuis geen water is. De lange zomervakantie is begonnen. Tamer’s energie die welke alleen maar toeneemt met zijn nieuwe Playstation, explodeert. « Goede morgen, » zegt hij, en spuit me nat met zijn waterpistool. We waarschuwen Tamer en Jara dat er deze zomer echt gelezen moet worden, minmaal twee boeken. Mary belooft de roman “Cry Freedom” te brengen. Een goede keus. We horen dat niewt minder dan 22 Palestijnse vluchtelingen uit Syrie zijn gedood door het Israelisch leger, wanneer ze proberen de bezette Golan Hoogvlakte binnen te komen, simpelweg door te wandelen.

‘s Avonds loop ik alleeen op de universiteitsstraat en realiseer ik me hoe dichtbij de huizen zijn van de Gilo nederzetting. Je kan bijna in hun huizen kijken. Zij hebben daar geen tekort aan water, nooit. Het water wat ze gebruiken komt hoogstwaarschijnlijk uit de Westoever, uit de grote aquiferen ten zuid-oosten van Betlehem. Zij gebruiken Palestijns water en onthouden Palestijnen het recht van hun eigen water gebruik te maken. Wanneer ik bij mijn schoonmoeder kom om mijn tanden te poetsen, vertelt Mary me dat ook in dat huis nu geen water is. “Als je in Palestina wilt leven, moet je lijden,” vertelt ze droogjes.

Voor foto’s van de Wereld Week in Betlehem:
http://www.facebook.com/media/set/?set=a.10150195221161750.310759.653831749&l=c77e8fec97

email to a friend print view