|
Showing 41 - 60 from 98 entries
> Antoinette Knesevich
> Claire Anastas: hanging out laundry during the...
> Family Letters Between Palestine and the Americas...
> Horses
> Paarden
> Magic power
> Magie
> Tandenborstel
> Cry Freedom
> Eerste Communie op Nakba Dag
> First communion on Nakba Day
> Bethlehem Blog: Recreating life
> Betlehem Blog: Jeruzalem - de ondraaglijke...
> Zaadjes van vrede
> Bethlehem Blog
> The Shoes (Jabra Ibrahim Jabra's boyhood in Bethlehem)
> No Time to Say Goodbye, Gaza
> Hope for Palestine's hills
> Letter from refugee Aida Camp, Bethlehem, 2008
> Salt of this Sea: Important announcement
|
5 August 2011
Sjarm
We gaan op vakantie in Sjarm el-Sjeich, het zuidelijkste punt van de Sinai-woestijn, waar tot voor kort Moebarak zijn toevluchtsoord had. Een banier in de aankomsthal op de luchthaven zegt, met een verwijzing naar de Arabische lente en de val van Moebarak, dat alles “normaal” is in Egypte omdat in Egypte “altijd” al geschiedenis wordt gemaakt. Conform het toeristische motto: “Egypte, waar het allemaal begint.”
Onder de gezinsactiviteiten die we kiezen is een light and sound show over de geschiedenis van Egypte, die gevolgd wordt door een show met Arabische paarden. De enkele honderden toeschouwers bestaan voornamelijk uit Arabieren en Egyptenaren maar er zijn ook toeristen uit andere delen van de wereld. De show laat een sterke indruk achter. Wanneer we in de Egyptische geschiedenis belanden bij farao Ramses II, fluistert Jara in mijn oor of dit de farao is wiens familie Mozes redde uit het water. Waarschijnlijk is dat het enige positieve dat de Bijbel heeft te zeggen over de Egyptische heersende klasse van die tijd, bedenk ik. Ik antwoord haar dat het verhaal van Mozes en de Exodus theologie is en dat op het moment vele, waaronder Israelische archeologen, twijfelen aan de historische waarheid van de Exodus. Het ver teruggaan naar zogenaamde historische wortels is altijd een riskante onderneming.
Wanneer de Arabische paarden de arena binnengaan, en de kundige ruiters spectaculaire kunsten op hun paarden uitvoeren, worden de toeschouwers nog enthousiaster. Mary en de kinderen staan op en roepen “bravo” wanneer de Palestijnse vlag wordt meegevoerd op een van de galopperende paarden. De renpaarden drukken bij uitstek een gevoel van vrijheid uit.
Hoe vaak hebben Palestijnse en Arabische schilders niet hun begrip van trots, vrijheid, onafhankelijkheid en revolutie geprojecteerd in de wilde bewegingen van Arabische paarden? De ouders van Mary en hun familie gingen vaak naar Jericho om daar de paardenrennen te zien. Het galopperen door de woestijn herinnert aan de ontembare geest van de Bedoeienen. Als we luisteren naar populaire Arabische muziek zoals die wordt gespeeld op de bruiloften deze zomer, doen hun ritmes vaak denken aan die van rennende paarden. Jara vertelt me dat ze op school leerde dat echte Arabische paarden een gevoel hebben voor muziek, en tijdens de show zien we inderdaad enkele door de paarden goed uitgevoerde danspasjes.
De volgende dag gaan we de woestijn in, de Sinai. In plaats van paarden nemen we vierwielige motorfietsen. Voor de eerste keer rijdt Jara alsof ze in een auto zit. Wow, dat gaat snel! Vooral het voluit gas geven schept een gevoel van vrijheid zegt ze. Ik herinner me dat eens een motorrijder, na een checkpoint gepasseerd te zijn, voluit gas gaf en zijn voorwiel in de hoogte hield. Tamer kijkt ons veilig aan vanaf de zitplaats achter de mororfiets van de leider. We gebruiken een kopje thee in een Bedoeienentent en kijken ver over het ruige gebergte uit.
Op de weg terug naar Betlehem realiseren we ons de volle betekenis van een vakantie hier. Ze bood ons wijdse blikken over de woestijn en de zee; het hielp te ademen en een gevoel van vrijheid te inhaleren. Tijdens ons laatste etentje in Sjarm horen we de tonen van Hotel California van de Eagles. De kinderen moeten lachen omdat ze weten dat het een van mijn favoriete songs is, met die merkwaardige eindzin: “You can check out any time you like but you can never leave” [Je kan elk moment dat je wilt uitchecken, maar je kan nooit weggaan”]. Het herinnert me eraan dat het gevoel van vrijheid in een toeristisch oord ook weer niet bepaald authentiek is. Maar we denken er maar niet verder aan en genieten van het moment. Mary vertelt me om tegen de Israeli’s aan de grens te zeggen dat we “sun and fun” hadden, om weer terug te keren naar het land van de “sun without fun.”
Voor een verslag van Jara over een zomerkamp in Jordanie, zie de website van Wereldkids:
http://blogs.rnw.nl/wereldkids/jara-op-zomerkamp-in-jordanie
|